است كه در قرآن به نام « اولى الامر » - واليان امور - و در حديث به نام « الامراء » - فرماندهان - خوانده شده است و در قرآن مجيد دستورهاى مكرر و اكيدى درباره‌ى اطاعت آنها وارد شده است . ليكن اين دستورها يگانه شرطى كه دارند اين است كه اين واليان بايد تابع احكام خدا و رسول بوده ، از آنها نباشند كه شانه از زير بار قيود احكام الهى خالى نموده به راه معصيت و بدعت در دين منحرف شوند . فرموده‌ى خداوند در اين باره است كه : « اطاعت مكن كسى را كه ما دلش را از ياد خود غافل كرده‌ايم و از هوس خود پيروى نموده و كارش به افراط است » « 1 » و نيز فرموده : « اطاعت نكنيد فرمان اسراف كنندگان را كه در زمين افساد مىنمايند و اصلاح نمىكنند » « 2 » پيغمبر صلى الله عليه و آله نيز با بيانى روشن در روايات مكررى اين شرط را تذكر داده است كه اكنون مختصرى از آن روايات را برايتان ذكر مىكنم : « اگر برده‌ى بينى بريده‌اى امير شما شد و شما را با كتاب خدا جلو برد او را شنوائى داشته و اطاعتش كنيد » « 3 » و فرمود : « مسلمان در هر چيز - چه مطابق دلخواهش باشد يا نه - بايد اطاعت كند مادامى كه امر به معصيت نشود و اگر به معصيت فرمان داده شد نه

--> ( 1 ) - و لا تطع من اغفلنا قلبه عن ذكرنا و اتبع هواه و كان امره فرطاً كهف ، آيه‌ى 28 ( 2 ) - و لا تطيعوا امر المسرفين الذين يفسدون فى الارض و لا يصلحون . شعراء ، آيه‌ى 151 ( 3 ) - ان امر عليكم عبد مجدع يقود كم بكتاب اللّه فاسمعوا و اطيعوا